مرکز تحقیقات بین المللی بیابان

مرکز تحقیقات مناطق کویری و بیابانی در سال 1354 به صورت یک واحد مستقل در دانشگاه تهران به منظور شناخت جامع مناطق کویری و بیابانی ایران از لحاظ طبیعی، انسانی، اجتماعی و مسائل مربوط به محیط زیست و همچنین اعتلای سطح پژوهشی و علمی کشور به منظور عمران مناطق کویری و بیابانی و بهبود وضع زندگی مردم این مناطق به عنوان یک پژوهشکده تأسیس شد. این مرکز بر اساس مصوبه شورای دانشگاه از سال 1385 ش. به «مرکز تحقیقات بین المللی همزیستی با کویر» وا زسال 1388به «مرکز تحقیقات بین المللی بیابان» تغییر نام داده است.

بخش های تحقیقاتی

این مرکز دارای 4 گروه پژوهشی و 13 بخش و یک گروه آموزشی به شرح ذیل می باشد:

1 . گروه پژوهشی علوم کشاورزی و منابع طبیعی

بخش پژوهش کشاورزی و دامپروری.

بخش پژوهش منابع طبیعی.

بخش پژوهش محیط زیست طبیعی.

2 . گروه پژوهشی علوم زمینی

بخش پژوهش زمین.

بخش پژوهش جغرافیا.

بخش پژوهش اقلیم.

3 . گروه پژوهشی علوم انسانی و هنر

بخش پژوهشی علوم اقتصادی و اجتماعی.

بخش پژوهش باستان شناسی.

بخش پژوهش معماری و شهرسازی.

بخش پژوهش فرهنگ و هنر.

بخش پژوهش بهداشت.

4 . گروه پژوهشی فنی و مهندسی

بخش پژوهش معدن.

بخش پژوهش منابع انرژی.

بخش پژوهش عمران روستایی.

آزمایشگاه سنجش از دور.

5 . گروه آموزشی مدیریت مناطق بیابانی

این گروه در رشته مدیریت مناطق بیابانی از سال 1375 در مقطع کارشناسی ارشد از طریق آزمون سراسری دانشجو می پذیرد.

فعالیت ها و مراکز پژوهشی

اعضای هیأت علمی این مرکز تاکنون 148 طرح تحقیقاتی را به انجام رسانیده اند که نتیجه این طرح ها در قالب 101 مقاله در مجله های علمی – پژوهشی داخلی و 67 سمینار ملی و بین المللی ارائه شده اند.

همچنین ایستگاه های پژوهشی وابسته نظیر کاشان، سمنان، بیرجند و کرمان نیز به فعالیت های تحقیقاتی مشغول هستند. این مرکز همچنین تاکنون 11 شماره از مجله دو فصلنامه علمی – پژوهشی «بیابان» را منتشر ساخته است.

شایان ذکر است که رشته همزیستی با بیابان با سه گرایش در مقطع کارشناسی ارشد در جلسه مورخ 19/2/85 شورای برنامه ریزی آموزشی دانشگاه مورد تصویب قرار گرفته و با تأیید ریاست دانشگاه جهت صدور مجوز ایجاد و اجرای دوره فوق در مرکز به اداره کل دفتر گسترش آموزش عالی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری ارسال گردیده است.